Tuesday, September 16, 2014

Man with a limited range

I had it all envisioned. Later, in a distant future, when arthritis and asthma would prevent me from any active vacations, I would book myself a hotelroom on the bank of some Swiss or Italian lake. I would sit in the garden, overlooking the lake and the mountains, read a book, and drinks would be brought to me in my deck chair. When it would rain, I'd sit in the spacious lobby, and have interesting talks with people far more interesting than me. Every now and then I'd stroll along the waterfront to the center of town to look at the shops and have coffee at a cafe. No organized trips for me, but just the soothing relaxation of quiet days in in a lovely scenery.

Then it is 2014. And I am suddenly confronted with situation where my days and life are cut in half. No activity, no walks, not the usual 24 hours days divided in 8 hours of sleep and 16 hours of whatever else, but predominantly making a living. Only working for a few hours every day. Not being able to drive more than 1.5 or 2 hours at the most. Hardly any social life during evenings. Can't bare fast and loud speaking voices, can't cope with fast moving objects or images. My range is limited. I feel like driving an electric vehicle, not knowing if you have enough juice to reach your destination, if you can recharge and how long that will take you. In short, post concussion syndrome (PCS), a mild form of traumatic brain injury (TBI), all a result of a silly collision with a door post last April. I do not want to dramatize things here. There are people who suffer far more from TBI. But it more or less turned my working and social life upside down. Good days and bad days follow each other and there's just little noticeable progress the past few months.

Now, what do you do with a vacation? Basicly, it should do me good. But there's a problem, usually associated with elderly people. The trip. Travel is a challenge, even for me now, the fine young man I am. No matter by car, train or plane – it would be too tiring. The only reasonable option would be a short trip by car to a destination not too far away from home. Mind you, just as a second driver of course. So, off to the German Sauerland mountain region it was, if only for five days. A 4.5 hour trip, provided traffic would not show its ugly face. And luckily, it didn’t. Still, before setting off, it felt to me that I was about to leave for a flight to Bali, but I had to get over it.

The choice for the Sauerland Mountains was actually quite rational, apart for the relatively short distance. The village of Willingen, 3,000 people living there and 30,000 hotel beds, does have a lot to offer. But most important to me in my present situation, there are a couple of nice pools and spas in the area, a recipe for perfect relaxation. Don't get me wrong, I'm not in a walking aid condition, but mountain hikes are just not my cup of tea right now. Nor do I see myself racing down the Ettelsberg on a rented ATB with rented gear to match, like so many men seem to be doing there, usually accompanied by their sons. Just too bad that there were no so called 'sole baths' – pools with salt water – since those are just the best amenities when you reach a certain age and if you just want to float around. However, a detour on the return trip with a stay over in Bad Bentheim solved that issue.

For me, right now, there's nothing better to give myself an energy boost than a visit to a spa. Here at home as well, and luckily people close around me give me company. You know, the post concussion brain can not deal with a lot of impulses. It performs best with a clear and empty mind. Sitting in a warm environment, floating in warm water, listening to the stories your company tells, drink a coffee, sip a Trappist beer, have lunch. Just that lovely nothingness, only the present, no past, no future. Total blankness.

Monday, June 30, 2014

Mid century Kodachrome abundance

They give us those nice bright colors
They give us the greens of summers
Makes you think all the world's
a sunny day
I got a Nikon camera
I love to take a photograph
So mama don't take my Kodachrome away

The 1960s were colorful. Paul Simon's tribute lines to Kodachrome film could very well apply to daily life in the decade that was the first one for me to remember. The 1950s were no doubt just as rich with colors, but that's before my time.

Colors everywhere. I remember a red Formica kitchen table, with a yellow second level and bright cheerful stools around it. When I close my eyes, I still see the plastic ribbons in the garden door opening, to keep flies and bugs out on the warm days of the endless summers, slowly waving in the wind in all the colors of the rainbow. The Luxaflex was lowered with its grey, yellow and red louvres. A green couch and red brick wallpaper. Actually, wherever you looked, colors in abundance. Life was good. Life was colorful. Lemonade glasses, kitchenware, Tupperware, nothing was black or white. Unless you were a follower of the mid 1960s op art fashion of course. It even expended to our soda pops, unnatural acid colors that had to make us believe they were all treating us with their own individual flavor. But when you closed your eyes, it was difficult to tell what you were drinking. I still remember their names: Riedel, Raak, Exota and 3es. Cars did not escape the color frenzy either. My father had two toned cars twice, one black, admittedly, but over bright yellow, the other blue with a white roof. But it was inevitable, it all had to come to an end. The Vietnam war, the 1968 protests, the Soviet occupation of Czechoslovakia, the omnious predictions of the Club of Rome, life was not as cheerful after all.

The 1973 Volkswagen 1303 was available in a kaleidoscope of bright colors.

But colors did not surrender without one final eruption.
The colormania had its final moments of glory in the early 1970s. Just think of the cars we saw then, all in bright overdone colors that can only be written with an exclamation mark. Yellow! Orange! Red! Bright blue! Brown! Green! The walls in our bedrooms: orange, green and brown! Colors in their supernova stage. And then we entered the era of pastels and beige, culminating in our chique but boring obsession with grey, black and blue.

Color is one of the defining aspects of the mid century design. Mid century style architecture is hot these days. There's a growing community of people collecting mid century furniture, home decorations and kitchenware. The Etsy website is their marketplace, and I admit, it is fun to look around there. Recently, I had my share of a colorful mid century purchase too. A set of three lemonade glasses with blue, pink and mint green prints, just like I remember them from my childhood. A trip down lifestyle Memory Lane. No Etsy needed here. Just € 1,79 for a set of three at the liquor store. It made me happy.

Friday, May 2, 2014


(Nederlandse versie hier)
It has been a month this week. I was so clever to walk into a doorpost with my head looking down. The result was a rather serious concussion. So, one moment you walk, the next you are down on the floor. If only I didn't live by my principles. It's my conviction that we can all contribute to a better world that knocked me down. I don't want to use in my sitiuation unnecessary appliances like dishwashers and laundry dryers for environmental reasons. And exactly came back to like a boomerang, right on my head.

The laundry was hanging to dry on a door. I bowed my head to walk under it. Keeping a straight line is essential then, so why I decided to abandon that rational knowledge, I don't know. Perhaps it was the bath towel, leaving only room for an experiences limbo dancer? Anyway, I somehow stepped aside and crashed with my skull against the sharp edge of the door post. Not good, so much was instantly clear to me. My first concussion.

Luckily, I have very little experiences with personal accidents. An achilles tendon rupture is the worst I have ever experienced, when the office sprinting to the bath room no less. And in my student days I sprained my ankle so seriously at the tennis court, that my Dad had to borrow a stationwagon to get me and my bicycle home. That's about it.

Let me first make myself clear, that there are people with far more serious conditions, and by no means am I comparing myself to them. Now, a concussion is a very odd phenomenon. You don't feel ill, but you can't do anything. You get up, take a shower, get dressed, make your bed, and you are exhausted. You walk, but maybe only at one third of your usual pace. You can sleep the entire day. You can read a page, but that's about it. And don't even talk about scrolling photos on your laptop, please look the other way. Problems concentrating of a magnitude you never could have imagined. Typing this blog is a challenge. Two people talking loud? You'd think about doing them something, but then you realize you are already a victim yourself. What's more, people don't see your problem. Oh, he bumped his head or so, nothing serious. When I got down with the flu earlier this year, everyone was wishing me well. And now? Only a few friends informed about my situation. Maybe I should draw my face in an agonizing grimace to make my situation clear?

What did this all mean? Well, not being able to work at all for there weeks, for starters. And that's a tough job for someone who is self employed. Meanwhile, I am at the office for a few hours daily, but oh my, being just a little too active means the man with hammer is waiting for you the next day. This will take from six weeks to two months, my doctor told me reassuringly. That corresponds what people who had a concussion too tell me. Except my niece of course. Bumps with her head into the door, more or less like me, suffers a serious concussion, and four days later she's up and running with no problems at all.

So, you know someone around you dealing with the aftermaths of a concussion too? You can’t see anything. But be gentle with him or her. Because it's all just not easy.

Wednesday, April 30, 2014


(English version here)
Vandaag is het precies een maand geleden. Ik liep keihard met gebogen hoofd tegen een deurpost. Gevolg: een bijna zware hersenschudding. Zo loop je, zo zit je op de grond. Was ik maar niet zo principieel. Want het is mijn overtuiging dat we allemaal aan een betere wereld kunnen bijdragen die mij heeft gevloerd. Want ik ben om milieuredenen principieel tegen huishoudelijke apparaten als afwasmachines en droogautomaten. En dat is nu als een boemerang op mijn hoofd teruggekomen.

De was hing aan de deur te drogen. Ik boog mijn hoofd voor de was, want ik moest daar onderdoor. Dat je dan ook recht onder de was moet doorlopen, moet me om de een of andere redenen zijn ontgaan. Of het moet dat badlaken zijn geweest, waar alleen een geoefende limbodanser onderdoor zou kunnen. In elk geval stapte ik opzij, en knalde met mijn gebogen hoofd keihard tegen de hoek van de deurpost. Het was mis, dat voelde ik direct. Mijn eerste hersenschudding.

Ik heb gelukkig weinig ervaring met ongelukken. Een gescheurde achillespees is het ernstigste wat mij is overkomen – nota bene terwijl ik een sprintje trok om door de kantoorgang naar het toilet te gaan. En ik heb in mijn studententijd op de tennisbaan mijn enkel eens zo keihard gekneusd, dat mijn vader een stationwagen moest regelen om mij, inclusief fiets, op te halen. Dat was het wel zo'n beetje.

Vooropgesteld, er zijn mensen met veel ernstigere problemen. Ik wil mij absoluut niet met hen vergelijken. Maar een hersenschudding is heel vreemd. Je voelt je niet ziek, maar je kan vrijwel niets. Je staat op, gaat douchen, kleedt je aan, maakt het bed op, en je bent uitgeput. Je loopt, maar je merkt dat je niet sneller dan met een derde van je normale gang door de wereld gaat. Slapen, dat kan je de hele dag. Lezen gaat drie bladzijden van een Marten Toonder boekje, en dan is het genoeg. Foto's scrollen op je laptop? Kijk de andere kant maar op. Concentratiestoornissen van een magnitude die je niet eerder hebt meegemaakt. Dit stukje tikken kostte moeite. Twee luid pratende mensen? Je zou bijna een ongeluk begaan, maar dan realiseer je dat zelf al het slachtoffer van een ongeluk bent.

Dit betekende drie weken niet werken. Dat is een hard gelach voor een zelfstandig ondernemer. Inmiddels ben ik halve dagen op kantoor actief, maar o wee, als je een beetje teveel doet, dan ga je de volgende dag ongenadig voor de bijl. Zes weken tot twee maanden, zei de dokter. Dat blijkt te kloppen met wat mensen in mijn omgeving mij vertellen, die het ook hebben meegemaakt. Behalve mijn nichtje dan natuurlijk, die na een zware hersenschudding vier dagen later al weer fluitend aan het werk was.

Mensen zien niks aan je. Oh, hij heeft z'n hoofd een beetje hard gestoten of zo. Niks ernstigs aan de hand. Toen ik afgelopen februari met de griep thuis zat, kreeg ik meer beterschapswensen dan nu. Alleen een paar goede vrienden informeerden nu naar m'n situatie. Mischien moet ik mijn gezicht gewoon maar in een klagelijke grimas vertrekken?

Dus, kent u iemand in uw omgeving die worstelt met de naweeën van een hersenschudding? Je ziet niets aan ze. Maar hou ze even uit de wind. Want het valt niet mee.

Thursday, February 20, 2014

Rommeldam aan Zee

Burgemeester Dickerdack's prioriteiten gelden vooral het door hem vermeende belang en/of de vooruitgang van de gemeente. Zijn gedrag wordt uit loyaliteit doorgaans goedgekeurd, maar dit kan te maken hebben met het feit dat Dickerdack zichzelf boven de partijen acht en dit algemeen wordt geaccepteerd door de meeste van zijn onderdanen. Dit blijkt onder andere ook uit het vernoemen van een avenue en een plantsoen naar zichzelf. Dickerdack is een gezien lid van de Kleine Club, waar hij makkelijk bereid is om het op een akkoordje te gooien met de andere leden.

Aldus Wikipedia, over de burgemeester van Rommeldam uit Marten Toonder’s onnavolgbare avonturen van Tom Poes en Olivier B. Bommel. Wij hebben Jos Wienen. En hoe langer Dickerdack, excuus, Wienen burgemeester van Katwijk is, hoe meer je verlangt naar de staatkundige hervormingen die de grote roerganger van het CDA, Sybrand van Haersma Buma, onlangs als een bommetje in de conservatieve confessionele achterban liet ontploffen. Een gekozen burgemeester en een districtenstelsel. Nu ben ik daar zelf al heel lang pleitbezorger voor, maar daar werd ik door velen vreemd op aangekeken.

Naast bijval waren vooral de negatieve reacties voorspelbaar. Een burgemeester moet boven de partijen staan en eenheid uitstralen, zo roepen de tegenstanders. Daar kan niemand op tegen zijn, tenminste, zolang we aan nostalgische beminnelijke eerste vaders van het kaliber van de Swiebertje burgemeesters denken. Zo'n notabele burgemeester die iedereen kent, daar tekenen we voor. Maar wie kent Wienen eigenlijk, zelfs na dertien jaar zetelende in het gemeentehuis? Als je zestig jaar bent getrouwd, of als je 100 jaar wordt, ja, dan zie je de burgemeester. Maar dat is voor de meesten niet weggelegd. De realiteit is dat wij een burgemeester hebben wiens macht en invloed groot is. Die door zijn vele taken, onder meer als vice voorzitter van Holland Rijnland en nog zo'n stuk of twintig bijbanen en functies, waaronder ongetwijfeld ook die van vice voorzitter van Bouwend  Nederland – maar dan ik nog geen bewijs van overleggen – per definitie politiserend handelt. En die in recente tijd niet bepaald onomstreden is. Daarbij wordt hij te weinig in het gareel gehouden door de raad. Zeker van de kant van het CDA is dat te begrijpen, want zo'n gratis derde CDA wethouder, die wil je niet kwijt.

'We kunnen straks een andere raad kiezen, maar van de burgemeester komen we niet af,' zo sprak een vriend onlangs. Zijn carièreweg naar Den Haag is afgesloten, en gezien het overschot aan CDA burgemeesters in den lande is ook die uitweg een illusie. Dus, de wens van Buma kan mij niet snel genoeg in wetgeving worden omgezet. Maar zolang dat niet gebeurt kan Wienen zich bezig houden met bouwcontracten en vreemde toespraken op nieuwjaarsrecepties, waar hij trots meldt dat Katwijk volgens een wazig Brabants onderzoek als op twee na duurzaamste gemeente van Nederland werd gepresenteerd. Een gemeente zonder energieneutrale nieuwbouwprojecten, met nauwelijks zonnepanelen, anderhalve laadpaal voor elektrische auto's die er toch al niet zijn, zou op de derde plaats eindigen. Maar net zo snel als we deze status wonnen, zijn we 'm alweer kwijt, nu Katwijk in het onderzoek van de Stichting Duurzame Samenleving maar nauwelijks boven het gemiddelde uitkomt. Kunnen we dus zelfs geen nieuwjaarstoespraak aan Wienen overlaten?

Saturday, February 15, 2014


Generations. And in more then one way. My young cousin Pieter just parked the Mazda for our monthly sauna visit. There was a parking spot available next to a first generation MX5 (Miata). The difference in size is obvious. The current MX5 is higher, due to the EU pedestrian protection mandats, and I'm sure also to get better NVH levels. The car at left is light years ahead of the older generations in that respect.

Generaties. Zowel qua mens als auto. Mijn jonge neef Pieter heeft zojuist de Mazda geparkeerd voor onze maandelijkse saunabezoek. Er was een plaatsje vrij naast een MX5 van de eerste generatie. Het verschil in afmetingen is overduidelijk. De huidige MX5 is hoger, om aan de eisen van de EU ten aanzien van voetgangerbescherming te kunnen voldoen. Maar ongetwijfeld ook om een stillere auto met een stijvere carrosserie te krijgen. De huidige MX5 is lichtjaren vooruit op de oude wat dat betreft.

Tuesday, December 31, 2013

Lokale politiek en de domheid der dingen

Caligula's sea fighters

Ik heb bij veel verkiezingen voor de gemeenteraad verstek laten gaan. Het heeft geen zin. Het groepje lokale volksvertegenwoordigers en kandidaten waar wij hier in Katwijk uit mochten kiezen, was het niet waard om naar de stembus te gaan. Dat kan in 2014 wellicht anders zijn, nu eindelijk eens een intelligent denkende Katwijker met een nieuwe lijst z'n opwachting maakt om z'n stem in de raadszaal te laten horen.

Ik verzet me tegen het standaardverwijt, dat als je niet stemt, je ook niet mag meepraten. Alsof niet stemmen niet evengoed een politiek statement kan zijn. Alsof je verplicht bent om je steun te verlenen aan een groep of kandidaat waar je niet achter kan staan. Ach, lokale politiek. Het domein voor mensen die netwerkmogelijkheden of belangen zien, die een invulling voor hun vrije tijd zoeken, maar daarbij tekortschieten in democratische waardigheid.

'Populisme' verweet de CDA-lijsttrekker een columnist van een lokale krant, omdat hij kritische kanttekeningen plaatste bij het gebrek aan afstand tussen raad en college. Triest hoe de afgelopen tijd mensen die het wagen hun twijfels uit te spreken over het functioneren van het college, en het vermeende gebrek aan controle door de raad, zowel vanuit college als raad worden neergesabeld. Goed afgekeken van de lokale merites in het Italië van Berlusconi waarschijnlijk. Wat een beperkte kijk op je eigen lokale politieke functioneren. Wie een beetje breder naar verschillende opvattingen in de politieke theorie kijkt, ziet dat er de laatste tijd wel meer kanttekeningen worden geplaatst bij de politieke cultuur in ons land. Ik verwijs bijvoorbeeld naar Willem Schinkel (De nieuwe democratie), of zelfs naar een van mijn eerdere blogs The dictiatorship of the ignorant and mediocre.

Politiek onderdeel van een netwerkcultuur
Onze politieke cultuur is het resultaat van een staatkundige, maatschappelijke en sociale ontwikkeling die sinds de 11e eeuw is geculmineerd in het doodlopende spoor waarop democratie vandaag de dag is beland. Hadden wij maar Founding Fathers gehad, zoals de Amerikanen. Die hadden een duidelijk beeld van hoe de samenleving er uit moest zien. Niet dat zij daar nu met voldoening op zouden terugkijken, maar het had ons tenminste een ijkpunt gegeven. Dan hadden zij gezien hoe onze democratie zich heeft ontwikkeld tot een belangenstrijd, waarbij principes het veld hebben moeten ruimen. Dat wreekt zich eens te meer bij lokale politiek, die in een netwerkcultuur is veranderd: het domein van ondernemers om zakelijke belangen te behartigen, van vertegenwoordigers van verenigingen die hun belangen veilig gesteld willen zien en van huisvrouwen met een empty nest-syndroom die inhoud willen geven aan hun verder lege bestaan. Intellectuele minkukels, die niet in staat zijn om hun politieke gedrag in overeenstemming te brengen met voor hen wellicht te abstracte democratische principes, waar zij niet bij kunnen aanhaken. Een lokale politieke elite die zich thema's toe-eigent, met voorbijgaan van wat de inwoners echt belangrijk vinden. Dit was nooit de bedoeling van politiek. Lokale politiek als de perverse expressie van een gedevalueerde democratie.

Proeve van bekwaamheid
Een oplossing? Wie het weet, mag het zeggen. Misschien moeten volksvertegenwoordigers proeven van intellectuele bekwaamheid afleggen. Uiteindelijk mag je pas autorijden als je een rijbewijs hebt, zwemmen met een zwemdiploma, en in menige professie word je pas aangenomen als je over de juiste kwaliteiten beschikt – maar dat geldt allemaal niet voor onze vertegenwoordigers. Misschien moeten volksvertegenwoordigers helemaal kunnen worden vrijgemaakt uit hun dagelijkse beslommeringen, zodat we fulltime raadsleden hebben, waarvan we kunnen verwachten dat zij zich bekwamen, alle stukken lezen, en een intelligente bijdrage leveren aan het bestuur van een gemeente. Dit zijn echter onderwerpen waarmee je juist bij onze zogenaamde politiek geïnteresseerden niet hoeft aan te komen. Ik heb het allang opgegeven om mij in politieke discussies te begeven, omdat principiële politieke keuzes worden weggehoond – ik noem zaken als hervorming van het kiesstelsel, de gekozen burgemeester of de belangenverstrengelingen tussen bedrijfsleven en politiek. Het gaat de gesprekspartners waarschijnlijk ver boven de pet. Daarom is de politiek failliet. Karl Marx voorzag in zijn overigens briljante politieke economische analyse een 'dictatuur van het proletariaat'. Die is er nooit gekomen – de communistische dictatuur was niet anders dan een tegenpool van de kapitalistische dictatuur. Maar we hebben wel iets anders gekregen. Sub-intelligente partijvertegenwoordigers, die niet in staat zijn om grotere elementaire democratische principes te doorgronden, hebben ook op lokaal niveau belangen boven democratische participatie gesteld. Ziedaar, de dictatuur van de middelmaat. Maar ach, met een kerststerretje moet iedereen toch tevreden zijn? Misschien toch maar weer niet stemmen deze keer.