Thursday, March 13, 2014

CDA Katwijk à la Berlusconi


Mijn nichtje heeft een paar jaar een Italiaanse vriend gehad. Hij kwam helemaal uit het zuiden, zijn vader had daar een ambtelijke functie in het regiobestuur. De verhalen over de lokale politieke merites in de ook daar door de partij van Berlusconi gedomineerde politiek, hoorde ik hoofdschuddend aan. Mensen die vanuit het gemeentehuis werden gekapitteld voor hun afwijkende meningen, kritische raadsleden die de mond werd gesnoerd, mensen die te verstaan werd gegeven dat inspraakbijeenkomsten niet bedoeld zijn om hun meningen duidelijk te maken. Nooit geweten dat Katwijk in Zuid-Italië lag.

Onze lokale CDA-fractie moet daar zeker een weekje teambuilding hebben gedaan. Want de meest in het oog springende exponent van onze lokale Berlusconi-esque cultuur zijn toch de voormalige christendemocraten, die in het recente verleden de PVV nog hebben omarmd en nu lokaal de participatiesamenleving van Rutte lijken te promoten. Italië is ook het land van Niccolò Machiavelli en het kan niet anders, of zijn Il Principe, dé handleiding voor iedereen die manipulerend aan de macht wil blijven, lag bij de teambuilding op de leestafel. Het CDA beheerst de pers met een stortvloed aan oppervlakkige advertenties en de nummers één en drie van de lijst grijnzen ons Orwelliaans vanaf elke lantarenpaal toe. Hoe hebben ze zich toch van nummer twee weten te ontdoen? Ligt hij na een goed gesprek gekneveld in de kofferbak van een Italiaanse auto, waar hij na 19 maart weer uit mag?

Maar goed, volgens het CDA hebben wij alles wat goed is in Katwijk aan hen te danken. Ze zorgen dat we beter voor elkaar zijn, dat we veilig en gezond oud worden, dat de ondernemer minder belasting betaalt, dat de zon schijnt en de vogeltjes fluiten. Allemaal open deuren, die vooral geen visie op de toekomst laten zien. Wie denkt dat het CDA het om ú is te doen, wil ik graag uit de droom helpen. De kandidatenlijst is geïnfiltreerd door vertegenwoordigers van belangengroepen, variërend van winkelcentrum Zeezijde tot en met de bibliotheek. Uw stem fungeert slechts als legitimatie om die belangen te dienen. Stel een CDA-kandidaat een vraag, en hij of zij houdt zich stil, of duikt weg onder verwijzing naar het verkiezingsprogramma.

Voorbeeld? Onze lokale CDA is faliekant tegen het zichtbaar plaatsen van windmolens in zee, ze importeren liever Poetin's gas. Want windmolens zouden ten koste gaan van het toerisme – lees, minder ijs- en patatomzet voor de strandhoreca. Nu is Trouw hèt dagblad van elke rechtgeaarde CDA'er. Trouw belde met de gemeente Bergen, waartoe het vriendelijke Egmond aan Zee behoort. Daar staan luid en duidelijk honderden windmolens voor de kust. Vraag: 'Heeft dat invloed gehad op het toerisme?' Antwoord: 'Nee, totaal niet.' Ik twitterde dit naar het CDA. Natuurlijk kreeg ik geen antwoord. Want het politbureau van het CDA heeft hier een standpunt over ingenomen, en daar wijk je niet van af. Zelfs niet als Trouw het tegendeel laat zien. Persoonlijk heb ik het gehad met de oude politiek. Korte metten en een nieuw realistisch elan, dát hebben we in Katwijk nodig.

N.B. Op de foto: Silvio B. en
Niccolò M.

Thursday, February 20, 2014

Rommeldam aan Zee




Burgemeester Dickerdack's prioriteiten gelden vooral het door hem vermeende belang en/of de vooruitgang van de gemeente. Zijn gedrag wordt uit loyaliteit doorgaans goedgekeurd, maar dit kan te maken hebben met het feit dat Dickerdack zichzelf boven de partijen acht en dit algemeen wordt geaccepteerd door de meeste van zijn onderdanen. Dit blijkt onder andere ook uit het vernoemen van een avenue en een plantsoen naar zichzelf. Dickerdack is een gezien lid van de Kleine Club, waar hij makkelijk bereid is om het op een akkoordje te gooien met de andere leden.

Aldus Wikipedia, over de burgemeester van Rommeldam uit Marten Toonder’s onnavolgbare avonturen van Tom Poes en Olivier B. Bommel. Wij hebben Jos Wienen. En hoe langer Dickerdack, excuus, Wienen burgemeester van Katwijk is, hoe meer je verlangt naar de staatkundige hervormingen die de grote roerganger van het CDA, Sybrand van Haersma Buma, onlangs als een bommetje in de conservatieve confessionele achterban liet ontploffen. Een gekozen burgemeester en een districtenstelsel. Nu ben ik daar zelf al heel lang pleitbezorger voor, maar daar werd ik door velen vreemd op aangekeken.

Naast bijval waren vooral de negatieve reacties voorspelbaar. Een burgemeester moet boven de partijen staan en eenheid uitstralen, zo roepen de tegenstanders. Daar kan niemand op tegen zijn, tenminste, zolang we aan nostalgische beminnelijke eerste vaders van het kaliber van de Swiebertje burgemeesters denken. Zo'n notabele burgemeester die iedereen kent, daar tekenen we voor. Maar wie kent Wienen eigenlijk, zelfs na dertien jaar zetelende in het gemeentehuis? Als je zestig jaar bent getrouwd, of als je 100 jaar wordt, ja, dan zie je de burgemeester. Maar dat is voor de meesten niet weggelegd. De realiteit is dat wij een burgemeester hebben wiens macht en invloed groot is. Die door zijn vele taken, onder meer als vice voorzitter van Holland Rijnland en nog zo'n stuk of twintig bijbanen en functies, waaronder ongetwijfeld ook die van vice voorzitter van Bouwend  Nederland – maar dan ik nog geen bewijs van overleggen – per definitie politiserend handelt. En die in recente tijd niet bepaald onomstreden is. Daarbij wordt hij te weinig in het gareel gehouden door de raad. Zeker van de kant van het CDA is dat te begrijpen, want zo'n gratis derde CDA wethouder, die wil je niet kwijt.

'We kunnen straks een andere raad kiezen, maar van de burgemeester komen we niet af,' zo sprak een vriend onlangs. Zijn carièreweg naar Den Haag is afgesloten, en gezien het overschot aan CDA burgemeesters in den lande is ook die uitweg een illusie. Dus, de wens van Buma kan mij niet snel genoeg in wetgeving worden omgezet. Maar zolang dat niet gebeurt kan Wienen zich bezig houden met bouwcontracten en vreemde toespraken op nieuwjaarsrecepties, waar hij trots meldt dat Katwijk volgens een wazig Brabants onderzoek als op twee na duurzaamste gemeente van Nederland werd gepresenteerd. Een gemeente zonder energieneutrale nieuwbouwprojecten, met nauwelijks zonnepanelen, anderhalve laadpaal voor elektrische auto's die er toch al niet zijn, zou op de derde plaats eindigen. Maar net zo snel als we deze status wonnen, zijn we 'm alweer kwijt, nu Katwijk in het onderzoek van de Stichting Duurzame Samenleving maar nauwelijks boven het gemiddelde uitkomt. Kunnen we dus zelfs geen nieuwjaarstoespraak aan Wienen overlaten?

Saturday, February 15, 2014

Generations


Generations. And in more then one way. My young cousin Pieter just parked the Mazda for our monthly sauna visit. There was a parking spot available next to a first generation MX5 (Miata). The difference in size is obvious. The current MX5 is higher, due to the EU pedestrian protection mandats, and I'm sure also to get better NVH levels. The car at left is light years ahead of the older generations in that respect.

Generaties. Zowel qua mens als auto. Mijn jonge neef Pieter heeft zojuist de Mazda geparkeerd voor onze maandelijkse saunabezoek. Er was een plaatsje vrij naast een MX5 van de eerste generatie. Het verschil in afmetingen is overduidelijk. De huidige MX5 is hoger, om aan de eisen van de EU ten aanzien van voetgangerbescherming te kunnen voldoen. Maar ongetwijfeld ook om een stillere auto met een stijvere carrosserie te krijgen. De huidige MX5 is lichtjaren vooruit op de oude wat dat betreft.

Friday, February 14, 2014

Met Willem van Duijn in The valley of Brick


(Naar een ingezonden brief De Katwijksche Post van 23 januari)
Aandoenlijke plaatjes, onlangs op de voorpagina van De Katwijksche Post. Lokale politici die zich plotseling weer herinneren dat er ook nog een samenleving is. Vooral Willem van Duijn (lijsttrekker CDA) dook in die week in de media op naar aanleiding van een optreden bij LD Politiek Live. In het Leidsch Dagblad kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat hier niet de CDA lijsttrekker aan het woord was, maar gewoon wethouder Van Duijn, zo vol lof was hij over de verdiensten van het college. Heel frappant, in de laatste zin werd nog snel even het belang  van de C van het CDA erbij gehaald, want je zou het bijna missen natuurlijk.


Wie had gehoopt op enige visie of ambities over de toekomst van Katwijk, kwam bedrogen uit. Dat is triest, want de leefbaarheid van deze gemeente heeft nog nooit zo onder druk gestaan als nu: denk aan Valkenburg, de Duinvallei en de snelweg, een mogelijke zeejachthaven in het duin, de Westerbaan en liefst de gehele verlengde Laan van Nieuw Zuid. Katwijk verandert in betonwoestijn, en The Nits zongen daar al jaren geleden over. Als wethouder is Van Duijn medeverantwoordelijk voor deze onzalige plannen, daarin trouw gesteund door een kritiekloze fractie.

Dat doet mij denken aan de column van Stam in De Katwijksche Post, waarin hij een pleidooi hield voor een principiële invulling van lokale christelijke politiek. Maar principes, die gelden natuurlijk voor alle partijen. Zo het voor ons als kiezers geen verademing zijn, wanneer alle partijen hun ideologische bevlogenheid zouden tonen?

“Het is een eer om volksvertegenwoordiger te zijn,” twitterde PvdA-raadslid Matthijs van Tuijl van de PvdA een week of wat geleden. Hij was een van de weinige politici die zich in De Katwijksche Post om duidelijke principiële redenen uitsprak tegen de locatie Andreasplein voor de inmiddels beruchte en omstreden cultuurtempel. Het kan niet zo zijn, aldus Van Tuijl, dat bewoners uit hun huizen worden gegooid, en ondernemers hun zaak moeten sluiten, alleen maar omdat de gemeente vindt dat hier een bibliotheek met zaaltje moet worden gebouwd. Dat is eerlijke taal, die schril afsteekt bij de weigering van CDA en Gemeentebelangen om hun mening kenbaar te maken 'zolang de inspraakprocedure' nog niet is afgerond. Maar dat krijg als je alleen maar naar stemmen vist, om vervolgens de kiezer in te wisselen voor ‘belangen’, zodra je de zekerheid van het pluche onder het achterwerk voelt. 

Hemelbestormers, idealisten, principiëlen of zelfs Don Quichots, dat hebben we nodig in de lokale politiek. Zelfs als die plannen niet allemaal even realistisch zijn. 'Economie is een pot met geld, waar iedereen zijn hand probeert in te steken.' Dat was de eerste ontnuchterende les die mijn docent Economie aan de universiteit ons voorhield. Hetzelfde geldt helaas ook voor de lokale politiek.

Tuesday, December 31, 2013

Katwijkse politiek en de domheid der dingen

Caligula's sea fighters
 

Ik heb bij veel verkiezingen voor de gemeenteraad verstek laten gaan. Het heeft geen zin. Het groepje lokale volksvertegenwoordigers en kandidaten waar wij hier in Katwijk uit mochten kiezen, was het niet waard om naar de stembus te gaan. Dat kan in 2014 wellicht anders zijn, nu eindelijk eens een intelligent denkende Katwijker met een nieuwe lijst z'n opwachting maakt om z'n stem in de raadszaal te laten horen.

Ik verzet me tegen het standaardverwijt, dat als je niet stemt, je ook niet mag meepraten. Alsof niet stemmen niet evengoed een politiek statement kan zijn. Alsof je verplicht bent om je steun te verlenen aan een groep of kandidaat waar je niet achter kan staan. Ach, lokale politiek. Het domein voor mensen die netwerkmogelijkheden of belangen zien, die een invulling voor hun vrije tijd zoeken, maar daarbij tekortschieten in democratische waardigheid.

'Populisme' verweet de CDA-lijsttrekker een columnist van een lokale krant, omdat hij kritische kanttekeningen plaatste bij het gebrek aan afstand tussen raad en college. Triest hoe de afgelopen tijd mensen die het wagen hun twijfels uit te spreken over het functioneren van het college, en het vermeende gebrek aan controle door de raad, zowel vanuit college als raad worden neergesabeld. Goed afgekeken van de lokale merites in het Italië van Berlusconi waarschijnlijk. Wat een beperkte kijk op je eigen lokale politieke functioneren. Wie een beetje breder naar verschillende opvattingen in de politieke theorie kijkt, ziet dat er de laatste tijd wel meer kanttekeningen worden geplaatst bij de politieke cultuur in ons land. Ik verwijs bijvoorbeeld naar Willem Schinkel (De nieuwe democratie), of zelfs naar een van mijn eerdere blogs The dictiatorship of the ignorant and mediocre.

De pot verwijt de ketel
Erger is dat het woord 'populisme' wordt gebruikt door een vertegenwoordiger van een partij die daar de laatste tijd zelf in excelleert. Door op de Princestraat reacties te verzamelen op het plan voor die vermaledijde cultuurtempel. Altijd gedacht dat de politiek zelf een standpunt hoort te hebben, en dat je je daarbij kunt aansluiten of niet. Maar nee, het CDA gaat op zoek naar standpunten, en die worden dan natuurlijk niet gezocht in winkelcentrum De Hoftuin in Rijnsburg. Stel je voor. Alsof Rijnsburg en Valkenburg erbij zouden horen. 'Dit is geen populisme, maar we willen weten welke belangen er spelen' twitterde het CDA naar mij. Ergo, we willen weten welk belang in de optiek van de man in de straat het zwaarst weegt, zodat wij ons standpunt daaraan kunnen aanpassen, om zo de meeste electorale steun te vergaren. Dus, populisme. Het kan nog erger, wees daar niet bang voor. Vlak voor kerst mocht iedereen via het CDA een kerstster laten bezorgen bij mensen die zich voor anderen inzetten, en dat is belangrijk, want we hebben plotseling een participatiesamenleving. En het 'CDA investeert in de samenleving'. Laat me even denken. Je doet niets tegen de afbraak van de zorgzame samenleving, maar om het goed te maken krijgen mensen een kerstster. Namens anderen, maar met de groeten van het CDA . En het heeft natuurlijk niets met de nakende verkiezingen te maken, aldus een CDA'er. Want dit kun je in het kader van een vereniging of kerkgenootschap ook doen, en dit gebeurde nu toevallig vanuit een willekeurige politieke partij. Je moet het maar durven om zo'n stuitend staaltje van manipulatieve verkiezingspropaganda goed te praten. 

Politiek is verslaafd aan prestigeprojecten
Want een politieke partij is nu juist de enige die dit niet had moeten doen. Juist politici moeten alles wat zij doen toetsen aan het beleid dat zij voorstaan, en dat verantwoorden. En het CDA is zeker bij machte om iets te doen om de pijn van de overheveling van taken van de rijks- naar lokale overheden en de daarmee gepaard gaande kortingen op het budget tegen te gaan. Want lokale overheden mogen dat budget wel aanvullen. Maar daar hoor je de politiek en ook het CDA niet over. Het is toch veel leuker om je miljoenen te spenderen aan prestigeprojecten, waar geen Katwijker om heeft gevraagd – maar die wel bepaalde belangen dienen. Liever de Buwaldas in onze samenleving ten dienste zijn, dan daadwerkelijk een keuze maken voor ouderen, die dit jaar de ene klap na de andere voor hun kiezen hebben gekregen. Bij elkaar zo'n dertig miljoen voor de cultuurtempel en een nieuw zwembad. Strooien met geld, en verhoog de lokale belastingen maar. Dat je bijvoorbeeld met tien miljoen euro 800 huishoudens vier jaar lang drie uur per week huishoudelijke thuiszorg kunt geven, daar doen we niet aan. Want we mogen natuurlijk het door het Rijk uitgestippelde beleid niet doorkruisen, tenzij het om het alcoholverbod voor jongeren onder de 18 jaar gaat. En de bokkesprongen van een CDA-burgemeester zonder enige democratische legitimatie, die moet je koste wat het kost verdedigen. Democratische waardigheid, waar heb je het voor nodig? Als het volk geen brood heeft, waarom eet het dan geen cake? Aldus Marie Antoinette. En nu maar wachten op het pannetje erwtensoep dat het CDA de arme oudjes gaat aanbieden als het straks vriest.

Politiek onderdeel van een netwerkcultuur
Onze politieke cultuur is het resultaat van een staatkundige, maatschappelijke en sociale ontwikkeling die sinds de 11e eeuw is geculmineerd in het doodlopende spoor waarop democratie vandaag de dag is beland. Hadden wij maar Founding Fathers gehad, zoals de Amerikanen. Die hadden een duidelijk beeld van hoe de samenleving er uit moest zien. Niet dat zij daar nu met voldoening op zouden terugkijken, maar het had ons tenminste een ijkpunt gegeven. Dan hadden zij gezien hoe onze democratie zich heeft ontwikkeld tot een belangenstrijd, waarbij principes het veld hebben moeten ruimen. Dat wreekt zich eens te meer bij lokale politiek, die in een netwerkcultuur is veranderd: het domein van ondernemers om zakelijke belangen te behartigen, van vertegenwoordigers van verenigingen die hun belangen veilig gesteld willen zien en van huisvrouwen met een empty nest-syndroom die inhoud willen geven aan hun verder lege bestaan. Intellectuele minkukels, die niet in staat zijn om hun politieke gedrag in overeenstemming te brengen met voor hen wellicht te abstracte democratische principes, waar zij niet bij kunnen aanhaken. Een lokale politieke elite die zich thema's toe-eigent, met voorbijgaan van wat de inwoners echt belangrijk vinden. Dit was nooit de bedoeling van politiek. Lokale politiek als de perverse expressie van een gedevalueerde democratie.

Proeve van bekwaamheid
Een oplossing? Wie het weet, mag het zeggen. Misschien moeten volksvertegenwoordigers proeven van intellectuele bekwaamheid afleggen. Uiteindelijk mag je pas autorijden als je een rijbewijs hebt, zwemmen met een zwemdiploma, en in menige professie word je pas aangenomen als je over de juiste kwaliteiten beschikt – maar dat geldt allemaal niet voor onze vertegenwoordigers. Misschien moeten volksvertegenwoordigers helemaal kunnen worden vrijgemaakt uit hun dagelijkse beslommeringen, zodat we fulltime raadsleden hebben, waarvan we kunnen verwachten dat zij zich bekwamen, alle stukken lezen, en een intelligente bijdrage leveren aan het bestuur van een gemeente. Dit zijn echter onderwerpen waarmee je juist bij onze zogenaamde politiek geïnteresseerden niet hoeft aan te komen. Ik heb het allang opgegeven om mij in politieke discussies te begeven, omdat principiële politieke keuzes worden weggehoond – ik noem zaken als hervorming van het kiesstelsel, de gekozen burgemeester of de belangenverstrengelingen tussen bedrijfsleven en politiek. Het gaat de gesprekspartners waarschijnlijk ver boven de pet. Daarom is de politiek failliet. Karl Marx voorzag in zijn overigens briljante politieke economische analyse een 'dictatuur van het proletariaat'. Die is er nooit gekomen – de communistische dictatuur was niet anders dan een tegenpool van de kapitalistische dictatuur. Maar we hebben wel iets anders gekregen. Sub-intelligente partijvertegenwoordigers, die niet in staat zijn om grotere elementaire democratische principes te doorgronden, hebben ook op lokaal niveau belangen boven democratische participatie gesteld. Ziedaar, de dictatuur van de middelmaat. Maar ach, met een kerststerretje moet iedereen toch tevreden zijn? Misschien toch maar weer niet stemmen deze keer.

Wednesday, November 27, 2013

Famous! | Beroemd! | "Awe inspiring image"


And here it is! The December issue of BBC Focus Magazine, with my Rhône Glacier photo in the 'Magapixel' section: Awe inspiring images of the world of science. Photo: Martin van Duijn. Published around the globe in seven languages for the international English edition, and the editions for Russia, Bulgaria, Italy, Sweden, Greece, Romania and Norway. My moment of fame?
sciencefocus.com/
You can find the photo here on my stream:
bit.ly/IiNJSx

En hier is 'ie dan! Het december nummer van BBC Focus Magazine, met mijn photo van de Rhône gletsjer in de 'Megapixel' pagina's: Awe inspiring images of the world of science. Photo: Martin van Duijn. Over de hele wereld uitgebracht in zeven verschillende talen, in de internationale engelstalige editie, en de edities voor Rusland, Bulgarije, Italië, Zweden, Griekenland, Roemenië and Noorwegen. Ben ik eventjes beroemd!
sciencefocus.com/
Je kunt de foto hier op mijn photostream vinden:
bit.ly/IiNJSx

Wednesday, October 16, 2013

A privileged man


When I looked at young man sitting next to me, I suddenly realized how special the situation was. The absence of boundaries, not feeling reserved whatsoever, being part of a cosmos that includes two different generations, may be a recognizable feeling for those who are parents. But when that entire spectrum of feelings and experiences that accompany that thing called parenthood is not yours, a relationship like this is all the most significant to me.

Years ago I found myself in a somewhat awkward situation. Objectively it may not have been so odd, but I did feel a bit uncomfortable. While visiting the spa in Noordwijk with the teenage son of my cousin - who we shall call my nephew here - and taking a shower, I noticed a man and a woman walking in. I instantly recognized the guy as someone who used to work at that same spa, and who left for a trip around the world a year before. Both took position right across us. There was no way to quietly slip away, and this was one talkative guy. And you don't tell about a world trip in one minute. Call me old fashioned, but he and his girlfriend were standing in full frontal view right before us. I felt uncomfortable. Physical inconvenience added to my mental uneasyness. The showers were hot and damp, and the story rolled on and on. Too cowardish to end the conversation myself, I projected my discomfort on my nephew. “You must be melting by now, is it time to leave?” I looked at him. He was leaning against the wall, relaxed, the warm water rushing down his body. “I'm fine,” he said. “I'm listening to the stories.” It was the first and last time that I tried to use him for my own advantage.

People who have children are part of their offspring's lives. Well, at least, that's how it is supposed to be. Maybe even without noticing it, they have their feelers in the world of younger generations. That is a valuable privilege. It is all too easy to focus yourself on the mindsets of the people your own age when there is no younger generation in your life. There's a genuine danger here. You might get stuck in those 'it was better back when we were young' thoughts and a new grumpy old man is born. For sure, things are not always better now, but younger people are not doing it the wrong way by default. Why is it, that we tend to think that they always need our advice and that they are never able to sculpt their lives without our guiding hands? 

Photo taken during a New England, Maine and Quebec trip many years ago.
We stayed in this motel at Lac Mégantic, Quebec.

But let's not get too philosophical here. It could squeeze all joy out of life. Fact is however, that a 24 year age difference seems to evaporate when we get together. Were we, some 15 years ago, both just the persons and role models we were both looking for? Whatever it was, it did not only bring friendship, but for me it also opened the door to the world of younger generations. Maybe my only chance to be part of what otherwise would most likely be unknown to me? I enjoy their dynamics, but also see their challenges, like the problems that are confronting young parents. There are people who simply turn away the moment the responsibilities of friendship include a genuine effort to listen to what young people have to deal with. I can't do that. It's all in the game. Friendship is non-committal.

Last Saturday was our monthly sauna visit. It has been that way for thirteen years. Of course, these are not the only occasions we see each other, but it is the perfect way to sit down and listen to the latest updates on kids and school, work and recession, the weekend away with the in-laws. There were serious moments, and there was laughter, because after all, men will always be boys. There were coffee, beer and smoked salmon baguettes. Just the two of us for a few hours. It could have been so different. Suppose we never grabbed that opportunity to get to know each other?
It was a precious day. I am a privileged man.